Wiktoria i Filip Bieliccy kolekcjonują fragmenty krajobrazów, materialne znaki konkretnych miejsc, a zarchiwizowane za pomocą skanów 3D artefakty, przekładają na język designu przy pomocy technologii Incremental Sheet Forming (ISF).  Na podstawie cyfrowej kompozycji rzeźbią cienkie arkusze metalu z użyciem ramienia robotycznego. „Technika ta pozwala nam traktować metal w sposób czuły i precyzyjny, przywołując rytmy wzrostu, erozji i rozpadu” – mówią. Aluminiowe meble, których reliefowe fronty przypominają przykryte kurzem znaleziska z Pompejów, a wnętrza – strukturę mapy geologicznej, wzbogacają naturalistycznym galwanizowanym detalem: „broszami” z owadów czy uchwytami z gałęzi. Kabinety z kolekcji Fragile Inner (pol. kruche wnętrze) mają funkcję użytkową, ale są przede wszystkim kapsułą czasu, osobistym archiwum pamięci, „czarną skrzynką” duetu.

Zuzanna Spaltabaka i Igor Jansen w cyklu Corpus Ornamentum koncentrują się na precyzyjnych wycinkach rzeczywistości, które ujawniają dekoracyjny, ale i złowrogi potencjał natury. Biorą na warsztat i abstrahują jej ślady: ścieżki korników, pnącza liści bluszczu, czy teksturę pnia wytrawionego przez pasożytnicze narośla figowca – formy kształtowane przez zmagania o światło czy przestrzeń. Zainspirowani snycerstwem Szczepkowskiego tworzą ich ceramiczne wizerunki, by rozbudowywać je w abstrakcyjne dwustukilogramowe reliefy, inkrustować nimi powierzchnię mebli. Łagodne, eleganckie ramy i konstrukcje z orzechowego drewna zderzają z ornamentowymi odciskami przyrodniczej walki, przemocy, zawłaszczania. Ich obiekty stają się materialnymi świadectwami współistnienia ambiwalentnych sił i poszukiwania proporcji między estetyzacją a brutalizmem istnienia.

To, co w klasycznej martwej naturze bywa ukryte w symbolu czaszki czy świecy, w pracach Agnieszki Mazur staje się dosłowne – obecne jako fizyczny składnik obiektów. Artystka wykonuje swoje lampy z czystego piasku kwarcowego (w serii White Virgin) albo ciemniejszego pyłu zawierającego drobiny muszli i organizmów morskich (w serii Knitting Sand). Materiał powstający w procesie erozji skał na drobne cząsteczki opracowuje w autorskiej technice, która choć przypomina druk 3D, pozostaje manualna, a wręcz cielesna i medytacyjna. „Podobnie jak w tradycyjnym dziewiarstwie, gdzie każde oczko jest jednostką miary poświęconej uwagi, tak tutaj każda nałożona warstwa piasku jest realnym zapisem czasu. To powolne, rytmiczne budowanie formy” – mówi. Organiczne obiekty Mazur działają jak lampy, ale także vanitatywne „klepsydry”.