U źródeł zakopiańskiego stylu leży nie tylko praca rzemieślników, ale przede wszystkim temperament Stanisława Witkiewicza – który szukał w podhalańskiej architekturze wizji przyszłości i potrafił dostrzec w drewnie i ornamencie coś więcej niż dekorację. Dla niego Podhale było żywym laboratorium formy: miejscem, gdzie rodzą się napięcia, deformacje, przerysowane proporcje. W jego myśli drewniana chałupa stawała się konstrukcją dramatyczną, a dłutowany wzór - zapisem emocji.

Z tego dziedzictwa wychodzimy przy JUTCE. Regał i stół od Krześlarza – wykonane w litym, politurowanym i dłutowanym drewnie w latach 70. przez stolarza-rzeźbiarza Wojciechowskiego – oraz fotel-ikona zaprojektowany przez samego Witkiewicza wprowadzamy do przestrzeni galerii jako żywy ślad tamtej ambicji.

Zaproszeni do wystawy artyści pracują w duchu myśli o domu rozumianym jako całość, lecz inaczej: nie rekonstruują, lecz wydobywają z tradycji to, co żywe – technikę, rytuał, gest. W ich obiektach folklor staje się impulsem do poszukiwań, a rzemiosło – narzędziem budowania nowej intymności. Scenografia Agnieszki Owsiany, utkana ze słomy niczym współczesna jutka czy podłaźniczka, domyka ten gest. Surowa, misternie wiązana dekoracja wraca tu jako znak codziennego rytuału, przedmiot-metafora, który łączy dom z obrzędem.

JUTKA to opowieść o domu jako ekosystemie znaczeń: o tym, co dziedziczymy, co przetwarzamy i jak budujemy własne formy zamieszkiwania. O tym jak współczesny design może stać się rozmową – nie tylko między estetykami, lecz między pokoleniami.